Teatr i jego ludzie

Osadzeni. Młyńska 1. Premiera:   ‎7 lipca 2011,  godzina:21:00, Poznań, Teatr Ósmego Dnia, ul. Ratajczaka 44

Coraz bardziej interesujące wydają mi się prawdziwe ludzkie świadectwa i to, w jaki sposób człowiek zapisuje świat swoim życiem. Coraz mniej natomiast mam zrozumienia i tolerancji dla indywidualnych fikcji artystycznych, rzadko potrafię odnaleźć w nich coś wartościowego. A te biografie mnie poruszają. To jest osiem bardzo różnych historii, które składają się na obraz człowieka, w którym wszystko się komplikuje, a nie upraszcza. Wydaje mi się to pociągające, ponieważ im dłużej żyję, tym bardziej doceniam właśnie tę komplikację i brak prostych odpowiedzi – także dotyczących skrajnych wartości.

W Timiszoarze, gdzie graliśmy i gdzie w 1989 r. rozpoczęła się rewolta przeciw Ceauşescu i zginęło wielu ludzi, jest szczególny pomnik. Szczególny, bo to najmądrzejszy pomnik, jaki znam: sześcian z brązu pokryty wypukłymi literami układającymi się w ciąg nazwisk ludzi, którzy zginęli wówczas na placu przed Operą.

Ze wszystkich ścian bryły wypływa woda źródlana, której możesz zaczerpnąć, napić się, nalać do butelki. Za każdym razem musisz się pochylić, zgiąć w pół, by sięgnąć wody. Wówczas widzisz dokładnie nazwiska poległych, oddajesz im hołd i pijesz z tego źródła. Piękne. Powściągliwe i mądre. Wydaje się, że mogłoby być pouczające dla nas, Polaków – pomnikowych kiczmanów, mistrzów martyrologicznej groteski.

Ewa Wójciak
Fot. Marcin Kęszycki

Szanowni Państwo,

przypominamy o zbliżającym się terminie nadsyłania prac na konkurs dramaturgiczny Metafory Rzeczywistości 2011 (31 maja 2011). Oprócz nagród pieniężnych nasza inicjatywa umożliwia wystawienie własnej sztuki na scenie, co z pewnością jest wyjątkowe w przypadku takich konkursów. Być może wśród użytkowników Państwa portalu znajdują się osoby piszące teksty dramatyczne - będę wdzięczny za opublikowanie tej informacji albo przekazanie jej zainteresowanym osobom. Gdyby potrzebowali Państwo dodatkowych materiałów, proszę o kontakt.

Zobacz Eryka Lubosa na zdjęciach Mariusza Stachowiaka
Eryk Lubos -laureat filmowej Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego, przyznawanej młodym polskim aktorom, którzy wyróżniają się wybitną indywidualnością.

„Czy możliwe jest obiektywne pisanie o teatrze? Oczywiście nie. Ale pola subiektywności bywają szersze lub węższe. Każdy, kto pisał o teatrze, o sztuce, czy jeszcze szerzej – o życiu codziennym i jego zjawiskach, kiedyś na pewno sobie zadał pytanie: do jakiego stopnia własne pisanie staje się uzurpacją? Do jakiego stopnia to, co uważamy za szczery, obiektywny opis dzieła, staje się kreacją własnego obrazu świata?

Najbezpieczniej powiedzieć, że pisanie o teatrze rodzi się, bo rodzić się musi, na granicy. Dzieło sztuki styka się z naszym sposobem rozumienia i patrzenia. Jego obiektywność natrafia na granice nie do pokonania – naszych nawyków, naszego światopoglądu, nawet naszych upodobań.”