Rejs - Ja w ogóle nie lubię chodzić do kina
Dorota Wodecka-Lasota: A biust może jest przereklamowany? Zwłaszcza w dobie sylikonów. JERZY PILCH: Dziwne pytanie jak na początek. Mnie takie parcelacje osoby ludzkiej nie ciekawią zupełnie. Skoro jednak pani drąży, to powiedziałbym: z pewnością nie żyjemy w czasach przereklamowania mózgu. To jest organ, w który sylikonu nie da się wszczepić, i całe rzesze muszą żyć w poczuciu tragedii, że mają za mały.
Profesor Zygmunt Bauman w rozmowie z Tomaszem Kwaśniewskim
Jestem przekonany, że nadzieja to jest jedyny element nieśmiertelny w człowieku. Żadne tablice statystyczne, żadne dowody nie mogą zamordować nadziei, bo ona nie żyje w tym świecie, skąd pochodzą dowody, ale w przyszłości. Tej, dla której statystyk jeszcze nie sporządzono.
Fot. za tagganer.blogspot.com
W samych Stanach Zjednoczonych jest ponad trzy tysiące college'ów i uniwersytetów, na wszystkich prawie są jakieś wydziały filozofii, wszyscy muszą publikować, żeby dostać promocję albo kolejny stopień. Ponieważ jest tego tak dużo, nie ma naprawdę sposobu dowiedzenia się, co warto czytać, a czego nie. Różne dobre rzeczy giną w tłoku, to jest nieuchronne. Nie możemy nic na to poradzić, że świat się zrobił taki duży, że tak wielu ludzi umie czytać i pisać.
Fot. Tomasz Wiech / AG
Nigdzie na świecie nie spotkałam się z poglądem, że artysta powinien mieć takie przekonania jak ten, który mu płaci. W krajach rozwiniętej demokracji jest to nie do pomyślenia, niezależnie od tego, czy chodzi o prywatnego mecenasa, czy o administrację publiczną. Takie zależności między władzą a artystami istnieją tylko w dyktaturach.
Piotr Dąbrowski: - Nie zbieram wszystkich plakatów.
Z Henrykiem Berezą o czytaniu i pisaniu rozmawia Darek Foks – warto poznać ten punkt widzenia.
Proszę Państwa - dwa słowa:Jan Peszek!
Jeżeli zapytałby Pan mnie, jakich kompozytorów lubię najbardziej, to bym powiedział o Beethovenie, Schumannie , Debussym, Ravelu, pewnie o Prokofievie. Natomiast nie wspomniałbym o Chopinie, bo Chopin… ach… no strzelę taki banał - jest we mnie, jest częścią mnie. Więc … co będę mówił o sobie.
"Gombrowicz - Dzienniki"
Ciekawe pan rozróżnienie między talentem, a osobowością proponuje. Myślę, że osobowość jest elementem talentu, chyba tak to bym sformułował. Bo osobowość to pewnie coś takiego, jakaś taka tajemnica, która czyni, że patrzę na tego kogoś na scenie czy w kinie, a na kogoś bez osobowości nie patrzę. Mniej więcej tak ten problem spostrzegam. Myślałem, że zada pan pytanie, czy wystarczy talent bez pracy. To jest dla mnie poważne rozróżnienie. Otóż nie, nie wystarczy.
Muszę przyznać, że dzięki temu monodramowi nabrałem bardziej optymistycznego zdania o inteligencji polskiej publiczności teatralnej. Może nie jest ona w większości, ale na szczęście taka istnieje i warto o nią walczyć i warto dla niej grać i coś zrobić.
